• Zichtbaar maken wat anders in woorden blijft hangen.
  • Visual Notes
  • Support
    • Kledingthermometer
    • Oplossingswiel
    • Gratis
      • Beloningsstickervellen
      • Aftelkalender
      • Sunny Happiness Guide
  • De Collectie
  • Sunny Girls World
    • The Creator
    • Alle Sunny Girls
    • Inspiratie
  • Blogs
  • Webshop
  • Winkelmand
  • Contact

sunnygirlsstudio

-Maker & mama
-Studio voor magie & zelfexpressie
-Webshop
-Op maat gemaakte producten
-Visuele support bij kindgesprek met ouder&profs
-Visual notes

Ik ben Elise. 46 jaar jong. Maker van Sunny Girls Ik ben Elise.
46 jaar jong.
Maker van Sunny Girls Studio.
Moeder van zorgintensievere kids.
En iemand die de wereld zelden alleen ziet zoals hij is.

Mijn hoofd zoekt bijna vanzelf naar beeld.
Naar kleur.
Naar houvast.
Naar een manier om zichtbaar te maken wat soms moeilijk in woorden past.

Dat begon niet als “bedrijfsidee”.

Het begon veel dichterbij.
In het leven zelf.
In moederschap.
In dagen waarop woorden soms te veel waren.
In momenten waarop duidelijkheid, rust en zachtheid harder nodig waren dan nóg meer uitleg.

En tegelijk was er altijd die kleur.
In mijn hoofd.
In mijn huis.
In mijn kleding.
In mijn schetsen.
In alles wat ik maakte om het leven een beetje lichter te laten voelen en sparkles te creëren.

Sunny Girls Studio is daaruit gegroeid.

Een plek waar kleur en houvast samen mogen bestaan.

Waar beeld helpt als woorden tekortschieten.
Waar zachtheid niet zwak is.
En waar “anders zijn” niet weggestopt hoeft te worden.

Want weet je?
Ik woon liever in een huis vol kleur dan in een leven dat ‘normaal’ genoeg is.

Hoe sta jij in het leven?
1. Mijn moederschap vraagt vaak om rust en afstemm 1.
Mijn moederschap vraagt vaak om rust en afstemming.
Mijn makerschap zoekt altijd naar kleur.

2.
Ik verlang regelmatig naar overzicht, maar mijn creativiteit komt meestal binnen met confetti in haar jaszak.

3.
Ik dacht lang dat ik moest kiezen:
rust of kleur.
Nu geloof ik steeds meer dat ze naast elkaar mogen bestaan.

4.
Soms maak ik iets voor mijn werk, en ontdek ik later dat ik het eigenlijk ook voor mezelf nodig had.

5.
Mijn hoofd springt van een visuele communicatiekaart naar een Sunny Girl, naar een aanrechtblad wat gemozaïekt moet worden, naar haakwerk, een badkamervloer die geverfd moet worden, naar een maatwerk illustratie, naar een schutting die ineens kleur nodig heeft.

Nu jij 🤪
Soms is een moment eerst gewoon te vol. Er wordt Soms is een moment eerst gewoon te vol. 

Er wordt iets gevoeld, iets schiet omhoog, een kind loopt vast en voor je het weet zit je midden in boosheid, tranen of complete blokkade. 

Op zo’n moment hoef je vaak niet meer te hopen op een lang gesprek. Dan is er meestal eerst maar één taak: erdoorheen komen, zonder dat het nog groter wordt.

Maar daarna komt vaak het andere moment. Het stillere moment. Het moment waarop de storm weer wat is gaan liggen en je samen kunt terugkijken. 
Wat gebeurde er nou eigenlijk? 
Waar liep het vast? 
Wat voelde je? 

En vooral ook: wat zou de volgende keer misschien helpend kunnen zijn?

Juist daar kan het oplossingswiel ook zoveel in betekenen. Niet alleen als hulpmiddel vóór of tijdens een moeilijk moment, maar ook erna. 

Omdat je samen zichtbaar kunt maken wat er gebeurde en welke keuze misschien beter had gepast. 
Niet als straf. 
Niet als lesje. 
Maar als een zachte manier om een kind te helpen begrijpen wat er in zo’n vol moment gebeurde.

En misschien is dat wel één van de mooiste dingen eraan: dat je een kind niet alleen helpt als het mis dreigt te gaan, maar ook helpt om stap voor stap meer grip te krijgen op 
zichzelf.

Herken je dat nabespreken soms pas mogelijk is als alles weer wat gezakt is?
Wetenschappelijk feitje: creatieve breinen zien me Wetenschappelijk feitje:
creatieve breinen zien meer mogelijkheden.

Mijn brein zag een hek.
En dacht: kleurpotloden.

Niet omdat dat hek niet goed genoeg was als hek.
Maar omdat mijn hoofd vanzelf zijpaadjes neemt.
Een kleur.
Een vorm.
Een klein idee.

En ineens begint er iets te bewegen.

Dat heet ook wel divergent denken:
niet één vaste route zien, maar meerdere mogelijkheden naast elkaar.

Voor mij voelt dat heel gewoon.
Ik kijk naar iets simpels en mijn hoofd fluistert:
“Maar wat als…”

Zo ontstaan hier vaak de dingen.
Een Sunny Girl.
Een maatwerk illustratie.
Een visueel hulpmiddel.

Of dus gewoon een hek die ineens wat meer Elise mag worden.

Ik geloof niet zo in standaard.

Ik geloof in eigen maken.

In kleur geven aan wat anders gewoon gewoon blijft.

Heb jij ook zo'n eigenaardigheid wat jou jou maakt?
Soms lijkt je kind rustig. Aan tafel. Op de bank Soms lijkt je kind rustig.
Aan tafel.
Op de bank.
In de klas.
Bij een ander.

Maar jij ziet de kleine signalen.
De starende blik.
De korte antwoorden.
Het sneller boos worden.
Het niet meer kunnen kiezen.
Het lijf dat net iets strakker staat dan anders.

Voor de buitenwereld lijkt er misschien weinig aan de hand.

Maar jij voelt: we zitten aan de rand.

En dan ben je als ouder vaak al aan het meebewegen
voordat iemand anders doorheeft dat het nodig is.
Je vertraagt.
Je past aan.
Je vangt op.
Je probeert de dag zachter te houden.

Dat stille scannen kost energie.

Ook als niemand het ziet.

Kun jij dat ook zo ervaren?

Als dit met je resoneert, volg dan @sunnygirlsstudio ☀️
Klopt! Ik vond de liefste man voor mij die geniet Klopt! Ik vond de liefste man voor mij die geniet van al mijn kleuren.

Niet iemand die vroeg of het misschien wat rustiger kon.
Wat normaler.
Wat minder opvallend.
Wat minder Elise.

Maar iemand die me juist aankijkt als ik weer met een nieuw idee kom.

Als ik kleur op kleur leg.
Als ik twijfel of iets “te veel” is.
Als ik weer iets verzin dat nét buiten het gewone valt.

En dan zegt hij niet:
“Moet dat nou?”

Maar eerder:
“Ja. Dat past bij jou.”

En ik merk dat dat is waar ik steeds meer in geloof.

Dat je niet iemand nodig hebt die je normaler maakt.
Maar mensen om je heen bij wie je zachter durft te landen
in wie je al bent.

Met je kleur.
Je gevoeligheid.
Je gekke ideeën.
Je behoefte aan rust.
Je hoofd vol beelden.
Je hart vol kleine sparkles.

Ik heb lang gedacht dat ik mezelf wat kleiner moest maken
om beter te passen.

Maar steeds vaker denk ik:
misschien hoeft dat helemaal niet.

Misschien mag ik juist ruimte maken voor alles wat kleur geeft.
In mijn huis.
In mijn werk.
In mijn gezin.
In mijn leven.

Niet omdat het altijd makkelijk is.

Wel omdat het echt voelt 💫

En omdat ik liever een leven bouw dat klopt bij mij,
dan een leven dat voor een ander normaal genoeg lijkt.

Hoe spannend dat soms ook is ☀️

Voel je dit ook?
Ik heb lang gedacht dat ik wat minder kleurrijk mo Ik heb lang gedacht dat ik wat minder kleurrijk moest zijn.
Wat minder gevoelig.
Wat minder dromerig.
Wat minder veel.

Gewoon wat normaler misschien?

Niet omdat iemand dat letterlijk zei.
Maar ergens onderweg leerde ik dat opvallen spannend is.

Dus hield ik stukjes van mezelf kleiner dan ze waren.
Mijn ideeën.
Mijn creativiteit.
Mijn gevoel.
Mijn liefde voor kleur.
Mijn manier van kijken.

En toen ik moeder werd van zorgintensievere kinds, voelde ik dat anders-zijn nog op een nieuwe laag.

Ons leven loopt niet altijd langs de gewone lijnen.
Dagen vragen meer afstemming.
Meer voelen.
Meer vooruitdenken.
Meer zachtheid op plekken waar de wereld haast heeft.

En weet je?

Daardoor voelde ik me soms nóg anderser.
Als moeder.
Als maker.
Als mens.

En hoe langer ik mezelf klein hield, hoe meer ik merkte dat ik mezelf miste.
De kleur.
De beelden.
De verhalen.
De sparkles.
De zachte manier waarop ik naar de wereld kijk.

Langzaam leer ik dat mijn plek niet ontstaat door mezelf kleiner te maken.

Maar door steeds iets meer te laten zien van wat er eigenlijk al is.

Misschien voel jij je ook weleens buiten de lijntjes.
Te gevoelig.
Te creatief.
Te stil.
Te kleurrijk.
Te veel bezig met dingen die anderen niet meteen begrijpen.

Dan wil ik je zachtjes zeggen: wr is niks mis met jou.
Soms ben je niet te veel.
Soms ben je alleen te lang bezig geweest om in een vorm te passen die nooit echt voor jou bedoeld was.

Je mag je eigen kleur terugpakken.
Stapje voor stapje.
Op jouw tempo.
Met een beetje sparkle onderweg.

Lfs, Elise
Er zijn van die dingen waarvan je pas later merkt Er zijn van die dingen waarvan je pas later merkt hoeveel verschil ze eigenlijk maken. 

Niet groot, niet spectaculair, maar klein en praktisch op precies de goede manier. 

Zo voelt deze beker voor mij ook. Want water drinken klinkt eenvoudig, maar dat is het voor mij helemaal niet.

En juist daardoor merkte ik hoe bijzonder het is als iets simpels ineens wél werkt.

Soms zit het verschil niet in discipline of in nog een reminder op je telefoon, maar gewoon in iets dat fijner voelt in je hand. Iets waar je makkelijker naar grijpt. Iets dat op een gewone zomerdag niet alleen functioneel is, maar ook een klein beetje vrolijkheid meebrengt. 

Een beetje kleur. 
Een beetje zachtheid. 
Een klein momentje van: oh ja, goed voor mezelf zorgen mag ook licht voelen.

Dat is voor mij de kracht van deze beker. Niet alleen dat er water in zit, maar dat het drinken ervan makkelijker wordt. Zachter bijna. Alsof iets alledaags ineens beter bij je past.

En eigenlijk is dat uiteindelijk ook waar de Sunny Girls Collectie zo vaak over gaat. 

Niet over een product alleen, maar over de kleine dingen die een dag net iets fijner maken.

Ben jij iemand die overal uit kan drinken, of heb jij ook echt een favoriete beker?
Soms zie je het al aankomen. Een kind raakt voller Soms zie je het al aankomen. Een kind raakt voller, de spanning loopt op en ergens voel je: als dit zo doorgaat, zitten we straks midden in een ontploffing. 

Juist op dat soort momenten hopen we vaak dat woorden nog iets kunnen doen. Dat één rustige zin, één slimme uitleg of één laatste poging het verschil nog maakt. 

Maar meestal is een kind dan al te ver weg om taal nog echt binnen te laten komen.

Daarom geloof ik zo in het oplossingswiel. 

Niet als iets dat je pas inzet wanneer alles al misgaat, maar als iets dat je juist in rust samen opbouwt. 

Je kijkt met een kind naar wat helpend is, wat een verstandigere keuze kan zijn en wat past bij dat kind wanneer het hoofd vol raakt. 

Juist door dat vooraf zichtbaar te maken, ontstaat er later iets om op terug te vallen. 

Niet meer alles uitleggen op het heetst van de strijd, maar samen kunnen kijken naar wat er al klaarstaat.

Dat is de zachtheid van dit oplossingswiel. Dat je een kind niet pas helpt als het al verdwaald is in het moment, maar al eerder een klein paadje neerlegt waar het later 
overheen terug kan lopen.

Hoe ga jij om met boosheid bij je kind?
Er zijn van die momenten waarop ik voel dat mijn h Er zijn van die momenten waarop ik voel dat mijn hoofd te vol is geworden. 

Niet per se door één groot ding, maar gewoon door alles bij elkaar. 
Regelen, denken, dragen, onthouden, vooruitkijken. En juist dan merk ik hoe belangrijk het is om weer even ergens ruimte te vinden.

Voor mij zit die ruimte vaak buiten. Op de hei. Bij de bomen aan de rand van de hei. In de lucht, de stilte, het licht, de vogels. 

Alsof mijn hoofd daar langzaam weer wat wijder wordt en mijn lijf zich herinnert dat het niet alles tegelijk hoeft vast te houden.

Misschien is dat ook waarom ik zo geloof in dingen die rust zichtbaar maken. 

Omdat ik zelf ook steeds weer voel hoe belangrijk het is om iets te hebben dat je terugbrengt. Iets zachts. Iets helders. 

Iets dat niet duwt, maar je gewoon even helpt herinneren waar je weer kunt landen.

De studio begint voor mij vaak precies daar. Niet in haast, maar in ruimte.

Waar vind jij weer een beetje ruimte als alles vol voelt?
Op papier lijkt het soms zo eenvoudig. Het wordt w Op papier lijkt het soms zo eenvoudig. Het wordt warmer, dus de dikke truien mogen uit en de korte broeken komen vanzelf weer in zicht. 

Maar in het echte leven gaat dat niet altijd zo soepel.

Juist warme dagen kunnen onrust brengen. 

Een kind voelt meer in zijn lijf, raakt sneller overprikkeld en mist misschien ook de vaste structuur van school. 

En dan wordt zoiets kleins als kleding kiezen ineens weer een moment dat veel groter voelt dan het eigenlijk is.

Wat trek je aan? 
Is dit genoeg? 
Moet er toch iets mee voor later? 
En hoe leg je dat uit aan een kind dat op zo’n moment al vol zit en helemaal geen ruimte meer heeft voor nóg meer woorden?

Dat is precies waarom een kledingthermometer in deze periode zo helpend kan zijn. 

Niet omdat het alles oplost, maar omdat het zichtbaar maakt wat anders steeds opnieuw besproken moet worden. 

Het haalt iets uit de lucht en zet het rustig neer. 

Kijk, dit past bij vandaag. 
Dit is wat we hebben afgesproken. 
Dit is waar je op kunt terugvallen.

Zeker in de zomer, als dagen losser voelen en lontjes soms korter zijn, kan dat net het verschil maken tussen eindeloos herhalen en samen even kunnen kijken.

Ik bied de kledingthermometer aan in verschillende vormen, van eenvoudig en snel inzetbaar tot meer afgestemd op wat bij jullie kind past.

Voel je dat dit in deze periode bij jullie helpend kan zijn?
Soms voelt het alsof de Sunny Girls niet alleen op Soms voelt het alsof de Sunny Girls niet alleen op papier bestaan, maar ook een beetje met je meelopen. Niet luid. Niet op de voorgrond. Meer als van die zachte stemmen op de achtergrond die precies op het goede moment even iets liefs, iets grappigs of iets bemoedigends lijken te zeggen.

Daardoor voelt dit kaartendek voor mij bijna als een kleine wereld op zichzelf. Omdat het niet alleen een verzameling kaarten is. Het is ook een verzameling karakters. Kleine stukjes gevoel. Kleine spiegels. Kleine herinneringen aan wat ik zelf ook steeds weer nodig heb: zachtheid, kleur, ademruimte, een glimlach, een beetje licht op gewone of moeilijke dagen.

Elke Sunny Girl draagt iets in zich. Een eigen energie. Een eigen stem. Een eigen naam. En juist daardoor voelt het kaartendek voor mij soms bijna alsof je niet één product in handen hebt, maar een hele kleine wereld. Eentje 
waar je even in mag stappen als de dag daarom vraagt.
Niet om jezelf kwijt te raken. Maar juist om weer iets van jezelf terug te vinden. Misschien een beetje rust. Misschien een klein duwtje richting vertrouwen. 
Misschien gewoon één kaartje dat precies op het juiste moment zegt wat jij zelf nog niet onder woorden kreeg.

Zou jij zo’n Sunny Girl zien als een kaart, of meer als een klein maatje voor onderweg?
Soms begint het bij één klein moment. Bij aanklede Soms begint het bij één klein moment. Bij aankleden. Bij kiezen. Bij een overgang die ineens groter voelt dan hij van buitenaf lijkt. En vaak is dat ook precies hoe ouders bij mij uitkomen. Omdat er ergens in de dag een punt zit 
waarop woorden niet meer genoeg lijken te doen.

Maar wat ik zelf steeds opnieuw zie, is dat het daar lang niet altijd ophoudt.

Want als een kind baat heeft bij iets zichtbaars, iets voorspelbaars, iets om samen naar te kijken, dan helpt dat vaak niet alleen in dat ene moment. Dan kan visuele ondersteuning op meer plekken in de dag zachtheid brengen. Bij keuzes. Bij schakelen. Bij spanning. Bij dat gevoel van: help, hoe maken we dit kleiner, duidelijker, lichter?

Dat is ook waarom ik mijn supportproducten nooit zie als zomaar losse kaartjes of printables. Voor mij zijn het kleine stukjes houvast. Dingen die iets zichtbaar maken wat anders blijft hangen in herhaling, onrust of onduidelijkheid. En soms begint dat bij één hulpmiddel. 

Soms merk je daarna pas hoeveel ruimte er nog meer ontstaat als iets echt bij jullie past. Niet groter dan nodig. Niet ingewikkelder dan het al is. Maar wel zachter. Wel 
helderder. Wel meer afgestemd op hoe een kind dingen binnenlaat.

Voel je dat dit bij jullie misschien ook verder mag gaan dan één moment?
Er zijn van die dagen waarop je geen groot antwoor Er zijn van die dagen waarop je geen groot antwoord zoekt. Geen plan. Geen oplossing met zeven stappen. Geen stem die je vertelt wat je nu allemaal zou moeten doen om weer grip te krijgen op jezelf of je dag. 

Soms wil je alleen iets kleins dat even naast je komt zitten. Iets zachts. Iets liefs. Iets dat niet trekt, maar gewoon even met je meeloopt.

Zo voelt dit kaartendek voor mij. Niet als zomaar een doosje met kaarten, maar als een verzameling kleine 
lichtpuntjes. Kleine fluisteringen bijna. Alsof iedere Sunny Girl een eigen manier heeft om je iets toe te zeggen op precies het moment dat jij het nodig hebt. 

De één brengt rust. De ander een glimlach. Weer een ander herinnert je eraan dat je best even mag uitademen, of dat je jouw kleur niet kleiner hoeft te maken om in de wereld te passen.

Dat is ook waarom dit dek zo dicht bij me ligt. Omdat er in al die kaarten zoveel van mijn eigen binnenwereld zit. Zoveel kleur, zoveel gevoel, zoveel kleine stukjes van wie ik ben en wat ik anderen gun. 

Juist daardoor hoop ik dat iemand anders er ook iets van zichzelf in terugvindt. Een zin. Een beeld. Een kaartje dat je net op het juiste moment even opvangt.

Niet omdat een kaart alles oplost. Maar omdat één klein lichtpuntje soms al genoeg is om een dag net iets zachter te maken.

Zou jij zo’n kaartje trekken of ben jij meer iemand die het gevoel op een andere manier zoekt?
Soms is een moment al zo vol dat woorden er geen z Soms is een moment al zo vol dat woorden er geen zachte plek meer kunnen vinden. Je zegt iets met alle rust die je in je hebt, nog een keer misschien, en daarna nog eens net iets vriendelijker, in de hoop dat het deze keer wel 
aankomt. 

Maar in plaats van rust komt er meer spanning. Alsof de woorden niet landen, maar ergens tussen jou en je kind in de lucht blijven hangen.

Dat zijn vaak de momenten waarop je gaat twijfelen aan jezelf. Had ik het anders moeten zeggen? Rustiger? Duidelijker? Korter? 

Terwijl het probleem lang niet altijd in jouw woorden zit. Soms is een moment gewoon te vol geworden. Teveel prikkels, teveel spanning, teveel wat tegelijk gevoeld of 
verwerkt moet worden.

Juist dan kan beeld iets doen wat taal op dat moment niet meer lukt. Niet omdat beeld beter is dan woorden, maar omdat het blijft staan. Het wijst niet, het duwt niet, het vervliegt niet, er zitten geen emoties in. Het maakt zichtbaar wat er kan, wat de bedoeling is of welke keuzes er zijn. En precies daarin ontstaat vaak iets wat eerst weg leek: een beetje overzicht, een beetje houvast, een beetje rust.

Dat is voor mij de kracht van visuele ondersteuning. Niet als snelle oplossing voor alles, maar als iets dat een vol moment zachter kan maken.
Voel je dit ook?
Er zijn dagen waarop ik verf zie en meteen zin kri Er zijn dagen waarop ik verf zie en meteen zin krijg om iets kleur te geven. Een muur, een vloer, een schutting, een oud bankje. Het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wat het is. Als iets stil en kleurloos voelt, begint er in mij al iets te 
bewegen.

Zo werkt maken voor mij ook. Met haken, tekenen, schilderen of iets laten ontstaan onder mijn handen terwijl er een luisterboek in mijn oren zit en mijn hoofd eindelijk even niet hoeft te regelen, op te lossen voor school of alweer drie stappen vooruit te denken om meltdowns te voorkomen. Dan voelt het alsof ik even terugkom bij mezelf.

Dat is ook waarom de studio voor mij niet echt voelt als werk. Tenminste, niet het maken zelf. Dat voelt eerder als thuiskomen. Alsof ik iets mag volgen wat er al was, nog voordat ik er woorden voor had.

Dat is soms lastig uit te leggen aan iemand die alleen de buitenkant ziet. Sunny Girls Studio is voor mij niet begonnen als werk in de gewone zin van het woord. Niet als iets dat ik slim in elkaar heb gezet. Niet als een plan met keurige vakjes. Maar veel eerder als een taal die ik al sprak zonder haar naam te kennen.

Een schommelstoel opnieuw kleur geven, haken, even de hei op en voelen hoe mijn hoofd langzaam weer stiller wordt… Het lijkt misschien allemaal los van elkaar te staan, maar voor mij hoort het juist bij dezelfde stroom. Het is allemaal een manier van terugkomen. Van voelen wat klopt. Van iets zichtbaar maken dat eerst alleen nog een gevoel was.

Daarom voel ik ook zoveel liefde voor wat ik maak. Omdat het nooit alleen over een product gaat. Het gaat voor mij over zachtheid brengen waar iets vastzit. Over kleur brengen waar het grijs werd. Over een beetje meer lucht 
geven aan iets dat eerst zwaar of vol voelde.

De studio is voor mij dus niet alleen een plek waar ik werk. Het is ook de plek waar alles wat mij voedt samenkomt. Kleur, de hei, stilte, dingen maken en beeld geven aan wat soms nog nergens kon landen.

En daarin zit de rode draad van alles wat ik maak: zichtbaar maken wat eerst alleen nog in gevoel bestond.

Wat voelt voor jou niet als werk, maar meer als thuiskomen?
Soms denk je dat het lastigste moment al achter je Soms denk je dat het lastigste moment al achter je ligt. De kleding is gekozen, de jas is besproken, de schoenen zitten aan de juiste voeten en heel even hoop je dat de ochtend zich nu rustig verder zal ontvouwen. 

Maar dan gebeurt er iets kleins. Iets wat voor een buitenstaander misschien nauwelijks zichtbaar is, maar waardoor jouw kind ineens helemaal vast kan lopen.

Niet omdat het dwars wil zijn. Niet omdat het niet wil luisteren. Maar omdat het simpelweg niet goed weet wat het overkomt. Wat er precies gebeurt in dat moment. En al helemaal niet hoe het daarop moet reageren. Dus komt 
er boosheid. Of tranen. Of blokkeren. Of een kind dat alleen nog maar harder “nee” kan voelen, zonder nog te kunnen bedenken waar dat nee eigenlijk naartoe moet.

En precies daar merk je vaak hoe weinig woorden nog kunnen doen. Je probeert te helpen, uit te leggen, te verzachten, maar je taal vindt geen zachte plek meer om te landen. Het moment zit al te vol.

Daarom geloof ik zo in keuzes zichtbaar maken vóórdat zo’n moment helemaal dichtklapt. Niet pas op het moment zelf nog van alles bedenken, maar samen iets hebben om naar te kijken. Iets dat richting geeft. Iets dat laat zien wat wél kan. Iets dat niet trekt of duwt, maar rust brengt doordat het overzicht geeft.

Dat is ook waarom ik met het oplossingswiel werk. Omdat het helpt om in een vol moment weer iets van ruimte terug te vinden. Niet groots. Niet magisch. Maar soms precies genoeg om de spanning niet verder op te laten lopen.

Komt dit je bekend voor?
Soms zijn er van die dagen waarop je niet per se e Soms zijn er van die dagen waarop je niet per se een antwoord nodig hebt, maar wel iets dat even zacht naast je komt zitten. Geen groot inzicht. Geen stappenplan. Geen stem die roept wat je allemaal nog moet. Gewoon een klein teken van zachtheid. Iets dat zegt: ik zie je wel. Adem maar even.

Zo voelt dit kaartendek voor mij. Niet als zomaar een stapeltje kaarten, maar als een verzameling kleine 
lichtpuntjes. Kleine fluisteringen bijna. Alsof de Sunny Girls soms precies dat zeggen wat je zelf even niet kon vinden. Een beetje richting. Een beetje troost. Een glimlach. Of gewoon een herinnering dat er op gewone dagen ook nog sparkles te vinden zijn.

Dat is ook waarom dit dek zo persoonlijk voelt. Omdat er in al die kaarten zoveel van mijn eigen wereld zit. Zoveel kleur. Zoveel gevoel. Zoveel kleine stukjes verhaal. En juist daardoor hoop ik dat iemand anders er ook iets van zichzelf in terugvindt. Niet groots. Niet zwaar. Gewoon één kaartje misschien. En soms is dat algenoeg om een dag een andere toon te geven.

Trek jij wel eens een kaartje of zoek je jouw rust ergens anders in?
Soms is er niets mis met wat je zegt. Je zegt het Soms is er niets mis met wat je zegt. Je zegt het rustig, duidelijk en misschien zelfs al voor de derde keer. En toch lijkt het alsof je woorden ergens halverwege verdwijnen, nog voor ze echt kunnen landen. Dat kan zó frustrerend voelen, zeker op momenten waarop je juist probeert om de dag zacht te houden.

Wat ik steeds opnieuw merk, is dat beeld dan iets heel anders doet. Niet omdat het slimmer is dan taal, maar omdat het blijft staan. Je kunt er samen naar kijken. Je kunt erop terugvallen. Het glipt niet meteen weer weg. En juist dat maakt het voor veel kinderen zoveel overzichtelijker.

Daarom geloof ik ook zo in visuele ondersteuning. Niet als trucje. Niet als wondermiddel. Maar als iets dat zichtbaar maakt wat anders tussen woorden, spanning en herhaling blijft hangen.

Zou dit bij jullie helpen?
Er was eens een vrouw die een muur nooit gewoon ee Er was eens een vrouw die een muur nooit gewoon een muur kon laten zijn. Of een vloer gewoon een vloer. Of een oud bankje gewoon een oud bankje. Overal zag ze mogelijkheden. Niet omdat alles anders moest, maar omdat kleur haar riep. Alsof sommige dingen pas echt begonnen te leven wanneer er een laag verf, een onverwachte tint of een vrolijke draai aan gegeven 
werd. 

Ik ben die vrouw. Bij ons thuis gebeurt dat dus ook echt. Voor je het weet is een vloer geschilderd, zit er confetti in de lak van de vloer, hebben muren ineens een andere kleur en krijgt een buitenbankje nog een tweede leven omdat 
de eerste kleuren toch niet helemaal zongen zoals ik hoopte. Alles is te verven, vind ik. En dat meen ik echt.

Kleur is voor mij niet alleen iets moois. Het is voeding. Het geeft lucht aan mijn hoofd en ruimte aan mijn hart. Het tilt gewone dagen op. Het maakt iets wakker. Misschien is dat ook waarom ik zo graag maak. Met verf, met draad, met illustraties, met alles wat mijn handen iets te doen geeft. 

Haken met een luisterboek in mijn oren is voor mij bijvoorbeeld geen hobby alleen. Het is een manier om weer even thuis te komen bij mezelf. Om niet bezig te zijn met regelwerk rondom school en/ of zorg, met vooruitplannen voor overzicht voor m'n kind, met alles wat nog opgelost moet worden, maar gewoon met iets zachts, iets ritmisch, iets dat rustig verder groeit onder mijn handen.

En ergens zit daar ook de kern van de studio. Niet in het moeten. Niet in lijstjes of marketing of alle dingen eromheen. Maar in het maken zelf. In kleur geven aan wat nog geen vorm had. In iets tekenen dat eerst alleen nog als gevoel bestond. In zachtheid brengen waar iets vastzat. 

Dat is voor mij geen werk zoals de buitenwereld het bedoelt. Het voelt eerder als een taal die ik altijd al 
sprak, nog voor ik wist hoe ik haar moest noemen.

Waar vind jij weer een beetje lucht als je hoofd vol zit
Volg op Instagram

Privacy verklaring

Cookie verklaring

Bestel-, Verzend- en Retour regelement

 

  • Visual Notes
  • Support
  • De Collectie
  • Sunny Girls World
  • Blogs
  • Webshop
  • Winkelmand
  • Contact
  • Instagram
Copyright 1997-2026. Elise Visser, Sunny Girls Studio
Beheer cookie toestemming
Heb je zin in cookies om de website en service te optimaliseren? Klik dan op accepteren en knabbel ze lekker op (-; Heb je er absoluut geen gehoefde aan, voel je dan vrij om ze te weigeren en in het blik te laten liggen.
Functioneel Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt. De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door je Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een website of over verschillende websites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
  • Beheer opties
  • Beheer diensten
  • Beheer {vendor_count} leveranciers
  • Lees meer over deze doeleinden
Bekijk voorkeuren
  • {title}
  • {title}
  • {title}