De afgelopen maanden was ik zichtbaar op LinkedIn. Ik schreef berichten, maakte visuals en deelde mijn werk met aandacht en zorg. Van buitenaf klopte het allemaal best goed. En toch voelde ik zelf dat er iets niet helemaal aansloot. Niet omdat het niet goed was, maar omdat er een kleine afstand zat tussen wat ik liet zien en wie ik ben.
Dat is een vreemd soort ongemak. Iets kan inhoudelijk kloppen en toch niet helemaal als jezelf voelen. Alsof je woorden netjes op hun plek staan, maar nog niet echt warm zijn geworden. Alsof je een jas draagt die best mooi is, maar niet helemaal naar jouw schouders is gevormd.
Ik merkte dat ik soms zakelijker schreef dan ik werkelijk ben. Netter ook. Meer op afstand. Misschien omdat er ergens een oud idee meespeelde dat zichtbaar zijn overtuigender wordt als het strakker en professioneler voelt. Terwijl mijn werk juist over iets anders gaat. Over zachtheid. Over helderheid zonder kilte. Over iets zichtbaar maken zonder het plat te slaan.
Misschien zat daar precies de wrijving. Dat ik met mijn bedrijf iets wil uitdragen wat in mijn eigen content nog niet helemaal mee mocht bewegen. Ik geloof in beeld dat ruimte maakt. In visuele rust. In warmte. In een verhaal dat niet harder hoeft te roepen om beter aan te komen. En toch waren mijn eigen berichten soms nog net iets te gepolijst, iets te ver weg van de vrouw die dit werk maakt.
Dat raakt ook aan iets persoonlijks. Aan de vraag hoeveel van jezelf mee mag in wat je deelt. Aan de neiging om te denken dat je jezelf eerst een beetje glad moet strijken voordat je serieus genomen wordt. Terwijl ik steeds sterker voel dat de juiste vorm juist dichterbij mag komen.
De afgelopen maanden hebben me daarom niet alleen geleerd dat zichtbaar zijn tijd nodig heeft, maar ook dat de vorm van die zichtbaarheid ertoe doet. Niet minder posten. Niet kleiner worden. Wel eerlijker kijken naar de manier waarop ik mezelf laat zien. Minder afstand. Meer mens. Meer van mijn eigen blik in mijn woorden.
Want uiteindelijk is dat ook wat ik voor anderen wil maken. Geen plaatjes voor erbij, maar beeld dat helpt. Beeld dat iets draagt, samenvat en verzacht. Beeld dat laat zien wat iemand al heel lang bedoelt, maar nog niet helder kon laten landen. Misschien verlang ik in mijn eigen zichtbaarheid eigenlijk naar precies hetzelfde. Niet naar minder aanwezigheid, maar naar meer echtheid.
Misschien begint dat niet groots. Misschien begint het met een kleine verschuiving. Een zin die wat minder gepolijst is. Een verhaal dat iets meer lucht krijgt. Een post waarin niet alleen mijn werk zichtbaar wordt, maar ook de mens daarachter.
Dat is in ieder geval waar ik de komende tijd meer ruimte aan wil geven. Niet om iemand anders te worden, maar juist om dichter bij mezelf te blijven terwijl ik groei. Zodat zichtbaar worden niet voelt als een rol aantrekken, maar als langzaam thuiskomen in een vorm die beter past.
Misschien herken je dat ook. Dat je wel wilt groeien en wel naar buiten wilt treden, maar niet ten koste van je eigen stem. Dan hoop ik dat deze gedachte je iets van rust geeft. Je hoeft jezelf niet te verliezen om zichtbaarder te worden. Soms begint het juist daar waar je iets minder probeert te voldoen aan hoe het hoort, en iets meer durft te vertrouwen op wat er al is.
En soms helpt het als iemand daarin even met je meekijkt. Als iemand de kern ziet die jij al voelt, en die in een klein beeld zichtbaar maakt, zodat jij minder hoeft uit te leggen en meer mag laten zien. Misschien mag jouw verhaal ook iets zichtbaarder worden.